يادها

چه یادهای عزیزی اگر که خاموش اند 

ستاره های فروزان آسمان پوش اند! 

چو رودهای بهاری ز قلب فروردین 

به کام عشق  سبوی بهار بر دوش اند 

چنان به ساحت جان یادشان بهار انگیز

مباد بگذرد از یاد کس  فراموش اند…!

چو آفتاب دمیده ز بی کرانه ی دل

به مهر باوری در منظر سیاووش اند!

به سرفرازی تان قله های مجدد اندیش

برای بال عقابان هماره آغوش اند!

فروغ یاد شمایان  شکوه جاویدان

اگرچه در غم تان روزها سیه پوش اند!